اچ‌پی ای HPE

شروع ماجرا

اگرچه کمپانی HP (Hewlett-Packard) سال 1939 میلادی تاسیس شد، ولی HP (Hewlett-Packard) از همون زمان وارد دنیای سرور و راهکاری های سازمانی نشده بود،‌ HP (Hewlett-Packard) سال 1993 به طور رسمی خط تولید سرورهای خودش رو با نام HP NetServer راه انداخت. شرکت HP و HPE در واقع یک شرکت بودن (Hewlett-Packard با یه - که جداشون کرده بود) و تا سال 2015 اصلا اسمی از HPE نبود تا اینکه شرکت HP (Hewlett-Packard) تصمیم گرفت تا به دو بخش تقصیم بشه،‌ HP inc و HPE، اکثر مردم فکر میکنن این دوتا شرکت یکی هستن و بارها برای ما پیش اومده که مشتری هامون برای برسی اصالت محصولات HPE به سایت HP مراجعه کردن و سریال محصول رو داخل سایت HP جستجو کردن و به نتیجه ای نرسیدن، پس حتما به این موضوع توجه داشته باشین.

عکسی که در بالا میبینید،‌ یک HP NetServer LH ll هست، تولید این سرور ها تا سال ۲۰۰۲ ادامه داشت و در نهایت هم با اومدن سری ProLiant از مدار تولید خارج شد.

سری معروف ProLiant

سپتامبر ۲۰۰۱، شرکت HP اعلام کرد که با Compaq به توافق رسیدن که شرکت هارو با هم ادغام کنن. این ادغام در ۳ مه ۲۰۰۲ بعد از رأی‌گیری سهام‌دار ها تأیید شد و شرکت جدید رسماً در ۷ مه ۲۰۰۲ شروع به کار کرد.

این ادغام با مخالفت جدی یه سری از سهام‌دار های بزرگ HP، از جمله اعضای خانواده‌های بنیان‌گذار های شرکت روبه‌رو شد. Walter Hewlett، پسر William Hewlett، یکی از مخالف های اصلی این معامله بود و خانواده Hewlett و برخی از وراث خانواده Packard هم با Walter هم نظر بودن.

قبل از اینکه HP شرکت Compaq رو بخره، شرکت Compaq چند تا شرکت رو خریداری کرده بود، Tandem Computers و Digital Equipment Corporation (DEC). سری معروف ProLiant در واقع محصول شرکت Compaq بودن که برای بار اول تو سال ۱۹۹۳ وارد بازار میشدن. تصاویر زیر هم ۲ تا نمونه از سرور های ProLiant شرکت Compaq رو نشون میده

Compaq ProLiant 2500 Compaq ProLiant 3000

در ۳۱ ژانویه ۲۰۰۰، Compaq ساختار جدیدی برای ProLiant معرفی کرد، (ML (Modular Line و (DL (Density Line. این اتفاق برای تاریخ ProLiant خیلی مهمه، سرورهای ML بیشتر برای گسترش‌پذیری طراحی شدن و معمولاً به شکل Tower ( مثل همین کیس هایی که داخل خونه داریم ) یا سیستم‌هایی با فضای داخلی بیشتر بودند و امکان اضافه کردن قطعات بیشتری داشتن. سرورهای DL برای Rack طراحی شده بودن و تمرکز بیشتری روی تراکم (Density) داشتن، یعنی تعداد بیشتری سرور رو می‌شد در فضای محدود Rack قرار داد. اولین مدل‌هاش هم: ML350 / ML370 / ML530 و DL380 بودن. در واقع به این سری از محصولات که سال ۲۰۰۰ تولید شده Gen2 میگیم.

بعد از سال ۲۰۰۲ که HP شرکت Compaq رو خرید سری HP NetServer خودش رو بازنشسته کرد و به توسعه سری ProLiant ادامه داد تا بلاخره سال ۲۰۱۲ بود که نسل ۸ یا Gen8 سری ProLiant رو معرفی کرد،‌ همین الان هم خیلی از دیتا سنتر های ایرانی از سرورهای G8 که ۲۰۱۲ معرفی شده بود استفاده میکنن. طولی نکشید و تو سال ۲۰۱۴ نسل ۹ این سرور ها روانه بازار شد،‌ نسل ۹ یا ب اصطلاح Gen9 ها از رم های ddr4 و سیپیو های نسل ۴ اینتل یعنی سری Haswell پشتیبانی میکردن.

DL380 Gen8

عکس بالا مربوطه به نسل ۸ سری ProLiant،‌ این سرور DL 380 Gen8 از شرکت HP هست، اگه به لوگوی روی گوشواره سرور توجه کنید میبینین که هنوز خبری از HPE نیست چون این محصول قبل از به وجود اومدن HPE تولید شده.

البته سرور هایی که بعد از سال ۲۰۱۵ تولید شدن لوگوی HPE رو داشتن. توی عکس پایین هم سرور DL380 Gen9 رو میبینیم که بالاتر راجبش صحبت کرده بودیم.

هر چند قدیمی،‌ ولی امروزه بخش عمده ای از دیتاسنتر های ایران رو این سرور ها تسکیل میدن، به خصوص DL360 Gen9، چون که از مدل 380 باریک تر هستن و یک یونیت از رک رو اشغال میکنن. بعد از این نسل میرسیم به نسل ۱۰ از همین خوانواده، سال ۲۰۱۷ عرضه شدن، این نسل در واقع همون ادامه ی مستقیم نسل ۹ بود ولی با یه سری تغییرات جدی که در ادامه بهشون اشاره میکنم.

• فناوری Silicon Root of Trust

  در یک سرور معمولی، اگه Firmware یا BIOS دستکاری بشه، ممکنه که مهاجم بتونه قبل از اینکه سیستم‌عامل حتی شروع به کار کنه، کنترل سیستم رو به دست بگیره. حالا HPE توی Gen10 یک زنجیره‌ی اعتماد سخت‌افزاری ایجاد کرد ( یعنی یه مکانیزم یا کلید رمز نگاری شده توی خود سخت افزار سیستم قرار داده و مهاجم به سادگی نمیتونه اونو به دست بیاره)، به این ترتیب Firmwareهای مهم سرور وقتی سرور در حال Boot شدن هست بررسی می‌شن و اگه Firmware معتبر نباشه، سیستم میتونه از اجرای اون جلوگیری کنه یا فرآیند Firmware recovery رو انجام بده. به همین دلیل HPE Gen10 یکی از نسل‌های مهم ProLiant از نظر Firmware-level security هست.

• HPE Integrated Lights-Out 5 (iLO 5)

  iLO یک کنترلر مدیریتی مستقل روی سروره که اجازه می‌ده مدیر سیستم حتی بدون حضور فیزیکی کنار سرور، خیلی از عملیات های حیاتی رو انجام بده مثل.

  1. روشن و خاموش کردن سرور
  2. مشاهده وضعیت سخت‌افزار
  3. بررسی خطاهای Hardware
  4. دسترسی Remote Console
  5. مدیریت Firmware
  6. مانیتور کردن دما و مصرف انرژی
  7. انجام عملیات مدیریتی از راه دور

• پردازنده‌های Intel Xeon Scalable

  یکی از تغییرات مهم توی نسل ۱۰ پشتیبانی از پردازنده های Intel Xeon Scalable بود که جایگزین نسل های قبلی یعنی Intel Xeon E5/E7 شدن،‌ مثل:

  1. Xeon Bronze
  2. Xeon Silver
  3. Xeon Gold
  4. Xeon Platinum

  این باعث شد که نسل ۱۰ این سرور ها برای طیف وسیعی از کارهار مثل Virtualization و Database گرفته تا پردازش‌های سنگین سازمانی ایده آل بشن.

• پشتیبانی از پردازنده های AMD

  یعنی برای اولین بار در نسل‌ ۱۰، مشتری فقط محدود سی پیو های Intel نبود و میتونست سرورهاش رو با پردازنده‌های AMD EPYC انتخاب کنه.

• پشتیبانی از رم های با باس بالاتر

  توی نسل ۱۰ این سرور ها، میشد رم هایی تا باس ۳۲۰۰ رو روی این سرور ها گذاشت در صورتی که توی نسل ۹ این عدد محدود به ۲۴۰۰ بود

عکس پایین هم مربوطه به یه سرور ProLiant DL380 Gen10

DL 380 Gen10

نسل های بعدی این مدل یعنی Gen10 Plus, Gen11, Gen12 هم به ترتیب هر کدوم تقریبا با فاصله ی دو ساله معرفی شدن و عمده تفاوتشون هم توی پشتیبانی از رم های جدید تر DDR5 و PCIe نسل جدید یعنی نسل 5 بود که دیگه به توضیح اونها نمیپردازیم. الان که من دارم این مقاله رو مینویسم جدید ترین نسل سرور های ProLiant نسل ۱۲ هست.

آپریل 2017 و خرید Nimble Storage

HPE شرکت Nimble Storage رو با قیمت حدود 1.2 میلیارد دلار خرید. Nimble در زمینه‌ی Hybrid Flash و All-Flash Storage Arrays فعالیت می‌کرد و یکی از نقاط قوتش فناوری InfoSight بود؛ سیستمی که با استفاده از تحلیل داده و Machine Learning به شناسایی مشکلات و پیش‌بینی خرابی‌های احتمالی زیرساخت کمک می‌کرد. به زبون خیلی ساده Nimble یک شرکت بود که دستگاه‌های ذخیره‌سازی سازمانی (Storage Array) می‌ساخت،‌ از اسمش معلومه کارش چی بود. اگه با محصولات HPE سرو کله زده باشین احتمالا InfoSight براتون آشنا باشه، این همون فناوری بود که Nimble توسعه داده. حالا فناوری InfoSight چیه ؟‌ خود HPE توضیح داده که InfoSight از یه دیتاست جهانی داره استفاده میکنه،‌ برای مثال فکر کنین ۱۰۰۰ تا دستگاه که از InfoSight استفاده میکنن توی دنیا هستن و همشون هم اطلاعات خودشون رو دارن ارسال میکنن برای سرور،‌ توی ۱۰۰ تا از این دستگاه ها قبل از خراب شدن Controller یک الگوی خاصی دیده میشه مثلا نوشتن کند میشه، حالا InfoSight از طریق این داده ها میتونه بفهمه که خب این ۱۰۰ تا دستگاه قبل از اینکه Controller شون خراب بشه این رفتار هارو داشتن و اگه برای هر کدوم از اون ۹۰۰ تا دستگاه دیگه بخاد همچین اتفاقی بیوفته InfoSight قبل از اینکه این اتفاق بیوفته اخطار رو به مدیر سیستم میده.